Ferhan: Ne var bu gülümseyişin altında?
Nilgün: Sen varsın.
Ferhan: Anlamadım?
Nilgün: Sen varsın dedim ya. Ya ben az önce evde oturuyodum,kendi kendime dedim ki çok şükür Ferhan var dedim.Çok şükür dedim.
Ferhan: Yani sırf bunu söylemek için mi geldin?
Nilgün: Değmez mi?
Ferhan: Ne münasebet.Yanında başka bir mazeretin daha olsaydı mesela manava da gidiyor olsaydın bu kadar değerli olmazdı.
Ölüveririm belki diyon, bakınıyon, sabah oluyor, bugün sağım gene diyon. Zor yalnızlık çok zor.
Canım Özdemir Asaf.
Her ayrıntısıyla bir şiir gözlerin,
En usta şâirin kaleminden çıkma.
Yalnızca ben bilirim okumayı.
Bilirim,
her şeyi bilirim de
ah sen yok musun,
yoksa var mısın, bilemem.
Sevgim,
katlanabilme yetim.
Gülerdin, konuşurdun, iç çekerdin, dudakların kırmızı güle dönerdi. Bir de beni öperdin… Bulutlar, sandığım pamuklara, yalnızlığım kıskanır, sönmüş küle dönerdi.
Aşk dediğin, bir hüzünlü hikayeyken artık
Sokakları yığın ceset kokan diyarlardan
Bahçem kirli, bahçem aciz, bahçem çiçeksiz
Seni her hatırlayışım bu türlü garip
Sevişim, sevişmişliğim bu denli akşamlardan
Söylesem dönmez dilim, yetmez heceler
Sallasam kitabı, bilirim düşmez kelimeler
Ama nafile, ne gelir ki elden susmuşluğuma
Aşk dediğin, bir hüzünlü hikayeyken artık
